Categoriearchief: Over kunst – wild art tour

Lucy in the sky without diamonds

Lucy in the sky is een verhaal over afscheid nemen. Geschreven in 1982 op de laatste avond in Zuid-Amerika voordat ik weer terugreisde van Lima via Londen naar Amsterdam.
Huarás

Ongelooflijk, wat je op zo’n dag allemaal ziet aan kleuren en veranderingen in het landschap. We vertrekken van een hoogte van 3000 meter, stijgen naar 4100 meter en dalen daarna snel af in de richting van de Stille Oceaan. We rijden langs half afgebouwde of half ingestorte huizen. We worden gedwongen om afscheid te nemen van de Cordillera Blanca, die met zijn hoge besneeuwde bergen nog enige tijd schuin achter de groengele heuvels van de hoogvlakte is te zien. Hier kom je meer lama’s tegen dan mensen en soms een wandelaar met ezeltjes.

Lucie_in_the_sky

De weg kronkelt ver beneden me als een lint tussen de steeds lager wordende bergen. De bergwanden hier lijken wel door een graficus te zijn geëtst. Naast een huisje wordt eten klaargestoomd onder een hoopje aarde.

Lucie_in_the_sky

Een tijd rijden we langs kale, gelige bergen waar nog geen cactus zich lekker voelt.  Maar in de dalen, naast de naar de zee stromende rivier, het mooiste groen van de wereld. Het is het groen van de rijstvelden met de slingerende irrigatie­ dijkjes. We rijden door stoffige dorpjes en bij een van de militaire controles wordt een Peruaan uit de bus gehaald. Dan maken de bergen plaats voor grote vlaktes waar het groen van het suikerriet overheerst. Hier wonen geen kleine boertjes zoals daar boven in de Andes.

wild projects - Lucie_in_the_sky

We stoppen in een grijze kustplaats zoals er zoveel zijn langs de kust van de Stille Oceaan. De bus wordt precies voor de ingang van een restaurant gereden en iedereen wordt met zachte hand recht dat restaurant ingeleid. Snel een visje met patat en cola.  Na de snelle maaltijd reizen we een aantal uren door het droge en woestijnachtige kustgebied. Ik geniet als de bus op een steile zanderige helling rijdt met de blauwe zee enige tientallen meters onder me. Zo nu en dan een baai met moderne vissersboten, die de vismeelfabrieken moeten bevoorraden. Soms een klein bootje met een eenzame visser. Dicht bij Lima komen we langs een luxueuze badplaats met grote hotels. En een laatste militaire controle.

Lima

De Panamericano, die nu autobaan is geworden, splijt de buitenwijken van Lima doormidden. Op een kruispunt een vreselijk ongeluk. Paniek. Veel doden, maar de bus rijdt langzaam verder. De details lees ik de volgende morgen van alle voor­paginas: ‘Ongeluk na Eerste Communie’.

We rijden over de Plaza 2 de Maya of Plaza Bolognesi, dat gekke plein met al diezelfde ronde gebouwen. Een bijna in al z’n onderdelen uit elkaar vallende taxi brengt me in de buurt van m’n hotel. De chauffeur moet genoegen nemen met een paar honderd soles onder de al afgedingde prijs. Dat is pas onderhandelen. In Hotel Richmond, dat wel eens opgeknapt mag worden, lijkt het uitgestorven. Maar buiten, op het pleintje voor de La Merced kerk, speelt een groepje vrouwen enthousiast indiaanse muziek: ‘Poco a poco’.

Lucie_in_the_sky
Basilica of Nuestra Señora de la Merced in Lima

S’avonds in het restaurant op de hoek van het Parqua Universitario spelen Chinezen achter de bar de baas zoals in de hele buurt. Verder lopen er drie obers in witte jasjes, eigenlijk te oud om nog te werken. Drie dronken mannen en een nuchtere vrouw zitten aan een tafeltje. Hun stemmen verdrinken in het lawaai van de straat, dat door de open deuren het restaurant binnenstroomt. In een hoek zitten twee aangeschoten officieren tegenover elkaar, hun petten op de lege stoelen naast hen. Het lijkt me dat zij in een weinig verheffend gesprek zijn verwikkeld.

Lucy in the sky without diamonds

‘Lucy in de sky’, ik denk aan je, Lucia. Na twee dagen en nachten te gek zijn gegaan met haar in Huarás? ‘Pah, pah, pah, jah, Mentiroso’ schiet het door m’n hoofd. Dat was het uitdagende zinnetje dat Lucia vaak tegen me zei. Haar moeder overleden bij een aardbeving, maar Lucia is een vrolijke meid.

Lucia in the sky van Huarás, maar dan zonder diamanten

Lucie_in_the_sky

‘El Caballo Rojo’ lees ik in neon aan de andere kant van de straat. Hoeveel mensen hebben geen elektriciteit in Lima? Eén miljoen?  De Chinees achter de bar slaat met zijn vliegenmepper in de glazen kast met etenswaar. La Rimascente. Steeds komen mensen het restaurant binnen om zich in de stinkende hoek te ontdoen van hun volle blaas.  Als ik denk aan al die kinderen, die de hele avond het ene na het andere restaurant inlopen om één sigaretje te verko­pen, dan geneer ik me dat ik eet. Een dronken man komt bij me zitten, spreekt een paar Engelse woorden en roept keihard om een glaasje om wat bier van me te kunnen bietsen.

De laatste avond in Latijns Amerika. Ik denk aan het archeologische museum, waar het kijken me vanmorgen lastig werd gemaakt door de geüniformeerde schoolmeisjes, die meer belangstelling voor mij hadden dan voor de prachtige keramische kunst van hun voorouders.

Lucie_in_the_sky
het archeologisch museum in Huarás

Ontmoet ik een paar dagen geleden ook nog ‘Lucy in de sky’, de leukste en swingendste meid van het hele continent en zit ik me hier toch heimwee te krijgen. Heimwee voordat ik weg ben. Dat is wel heel sterk. Ik denk aan die Hollander, die vanmiddag heel gerimpeld tegen me zei: “Je moet nu al plannen maken om terug te komen”. Dat doen we vanavond dus maar.

Hoe zal ik me voelen als ik weer in Nederland ben? Als troost bestel ik een stuk aardbeientaart. Opvallend dat mannen in het openbaar veel vaker een arm om hun vrouwen heen hebben geslagen dan andersom, denk ik tussen de happen taart door.

Hongermars van 758 kilometer

Mijn lichaam gloeit van de Latijns-Amerikaanse sentimenten. Ik snap nu ook wat Greg bedoelde met die speciale sfeer in Peru. Of voel ik een andere sfeer? Grotere tegenstellingen dan in Colombia en Ecuador. Daarom ook gevoeliger, meeslepender en dramatischer? Of overdrijf ik nu, omdat het mijn laatste avond is. Misschien ook doordat de kranten in Peru zoveel sensatie in hun kolommen stoppen.

De laatste weken bijna iedere dag een foto van een lijk op de voorpagina’s. Of door die hongermars van zeshonderd mijnwerkers uit Ayacucho, die met hun vrouwen en kinderen 758 km naar Lima lopen om negen maanden achterstallig loon te eisen. Onderweg zijn al twee kinderen geboren. ‘Una dio a luz en plena carretera’, stond er in de krant. Of de arbeiders vanmiddag voor het Ministerie van Arbeid. Met hun plastic helmen op, uren lang als soldaten in een onbeweeglijke en vastberaden houding. Om hun waardigheid te tonen aan een corrupte politieke leiding?

Voor het eerst in vier maanden drink ik weer eens tapbier. ‘Cerveza Cristal, La Campeona. Chopp!’. In Peru is de levensstandaard in de steden aanmerkelijk hoger dan wat ik in de laatste maanden in de andere landen gewend was.

Vaak heb ik gedacht dat de mensen in Latijns Amerika op de een of andere manier gelukkiger kunnen zijn. Verbeeld ik me dat? Zo schiet van alles door m’n hoofd, die laatste avond.

Lucie_in_the_sky

Toffees

Maar hier is een drama ook een drama. Zoals die metselaar, die s’morgens in alle vroegte door een bus wordt doodgereden. En de voorbijganger, die zijn zakken en sokken doorzoekt om hem te beroven. Een van zijn broers bedekt later zijn bloed op de straat met aarde. Zijn vrouw blijft met haar vijf kinderen achter, terwijl ze ook nog in verwachting is van de zesde. Het gezin woonde pas een jaar in Lima, omdat het op hun geboortegrond onmogelijk was geworden om in leven te blijven. Een collecte moet het geld bijeen brengen voor de begrafenis. De moeder kan al­ leen maar hopen dat een of andere liefdadigheidsinstelling wat geld voor haar verslagen gezin heeft.

Ik koop vier toffees van een meisje na haar aanhoudende vraag om van haar ‘por favor’ wat te kopen.  Alsof haar leven ervan afhangt. Al die dingen, die om me heen gebeuren schrijf ik op papieren servetjes, bang dat ik anders die speciale sfeer zal vergeten.

Lucie_in_the_sky_wild_projects
straat in Lima met schoenpoetsers

Vandaag heb ik een winkel gezien met schoenpoetsers. Een soort super-schoenpoetsmarkt. Ook dat is hier in Peru georganiseerd. Een van de toffees geef ik aan het jongetje, dat nu al voor de derde keer langs m’n tafeltje komt met een stapeltje fotoalbums. Na een klein kwartiertje komt hij weer langs, maar loopt nu door. Hij kijkt naar me alsof hij me al jaren kent.

Ze moeten me wel een rare vinden. Zit ik hier met al die gedachten naar al die andere tafeltjes te kijken om dan opeens zeer serieus de dop van mijn blauwe pen te trekken en fanatiek te gaan schrijven.

Mijn laatste avond in Latijns Amerika. Door m’n hoofd spookt nog steeds ‘Lucie in de sky’. “No gracias señor, muy amable”, zegt mijn buurman tegen een man, die hem een boekje wil verkopen. De tolerantie van deze mensen is ongelooflijk.

Dm de paar minuten komt iemand aan je tafel. Nu komt een lotenverkoper langs. Eigenlijk zou ik er een op deze laatste avond moeten kopen en zo maar aan iemand moeten geven, die ‘natuurlijk de hoofdprijs wint of iets waar die niets aan heeft maar dat is altijd weer koopwaar’. Als Latino’s iets willen dan doen ze het ook ‘poco a poco’.

De straat is vol met mensen en koopwaar. Vooral boeken en tijdschriften.  Met wat zoute pinda’s in een papiertje loop ik naar Hotel Richmond met zijn hoge duistere gangen.

De laatste avond, Lima 1982 / Lucia werkte in het archeologisch museum van Ancash in Huarás.

Lucie_in_the_sky-sketch_Huarás_1982
schets van bergen in Huarás

HOME

Share

Filmwijkers en Lumièrepark?

Wat willen Filmwijkers wel en wat niet met het Lumièrepark? 

Het Lumièrepark is een groene zone tussen de huizen in de Filmwijk en het Weerwater. In de afgelopen twintig jaar zijn er plannen gemaakt om er een levendig stadspark van te maken. Het college van B&W van Almere heeft in 2001 de ruimtelijke visie Lumièrepark, Cultuurpark vastgesteld. Dit plan is nooit uitgevoerd. Maar er waren ook bewoners tegen plannen om het park meer inhoud te geven. Zo hebben bewoners in de jaren negentig de plaatsing van De Paviljoens in het Lumièrepark tegen gehouden. Maar ook andere initiatieven zijn door bewoners geblokkeerd. Zoals het gebouw van het architectuurcentrum Casla met een horeca-functie. De Prijsvraag Rondje Weerwater heeft ruim tien jaar later weer nieuwe ideeën opgeleverd. Hieronder staan de meest opvallende plannen voor het park van ‘toen en nu’.

Lumièrepark Cultuurpark: het plan van de gemeente in 2001

In 2001 stelt het college van B&W het plan vast om het Lumièrepark cultureel te ontwikkelen. Met een kunstpaviljoen, een bijzonder horeca paviljoen en een architectuurcentrum. Verder wilde de gemeente in het park een aantal beelden plaatsen.

Volgens het plan zouden in het kunstpaviljoen werken uit de kunstcollectie van Almere worden geëxposeerd. Om kunst in de geest en het elan van de nieuwe polderstad te tonen. In en rond het gebouwtje konden culturele activiteiten worden georganiseerd.

In een drijvend architectuurcentrum zou het CASLa, het architectuurcentrum moeten komen. Het ontwerp Floating Media van twee Franse architecten had de prijsvraag Casa CASLa gewonnen. Het drijvende CASLa-paviljoen zou door een steiger met het Lumièrepark worden verbonden.

Verder was er nog voorzien in een horecapaviljoen op de vaste wal. Het gebouw zou worden ontworpen door Sanaa, de Japanse architecten die jaren later de Schouwburg bouwden. Overdag open voor koffie en een lunch, in de avonden voor kamerconcerten, literaire salons en exposities. Dus allemaal activiteiten die zouden passen bij het culturele karakter van het plan Lumièrepark Cultuurpark. Het was de bedoeling om met de nieuwe programmering nieuwe gebruikers naar het park te trekken. De geplande beeldenroute zou mensen kunnen verleiden uit het stadscentrum naar het park te wandelen. Als laatste voorziening was nog voorzien in een podium voor kleinschalige muziekuitvoeringen en toneelvoorstellingen. Maar ook voor een buurtfeest.

Niet slim

Een mooi plan om van het centrum een meer volwassen stad te maken. Maar het was niet zo slim en helemaal niet nodig om 50 parkeerplaatsen en een parkeerplaats voor een bus in het park te plannen. In het ruim twee keer zo grote Vondelpark in Amsterdam zijn toch ook geen parkeerplaatsen voor bezoekers? Bovendien ligt er tussen het Lumièrepark  en het ziekenhuis een groot parkeerplein. Met deze geplande voorziening gaf de gemeente bewoners munitie om het plan te bestrijden.

Verder staat er in het door het college vastgestelde plan Lumièrepark, Cultuurpark iets opvallends: ‘Door vroegere afspraken van de gemeente met bewoners in de aan het park grenzende appartementen is de realisatie van bouwwerken in het noordelijke helft van het park uitgesloten.’ Dit zijn waarschijnlijk ook de bewoners geweest die de plaatsing van De Paviljoens in de jaren negentig hebben tegen gehouden.

Dit roept een paar vragen op. Kan de gemeente met een beperkt aantal bewoners dit soort vergaande afspraken maken? En hoe lang zijn die eigenlijk geldig? Tot in de eeuwigheid? Kun je de stad nog wel ontwikkelen als er van alles is dichtgetimmerd? En de meest indringende vraag: Waarom heeft B&W het vastgestelde plan nooit uitgevoerd? In het zomernummer hopen we antwoorden op deze vragen te kunnen publiceren.

Nieuwe initiatieven

Gelukkig zijn er steeds Almeerders die met initiatieven proberen meer levendigheid te realiseren. Zoals het idee voor de ontmoetingsplek in het vorige FWK-nummer. Of het chique plan Fête Champêtre van  Berry Koevoets en James Heus, dat zij hebben ingediend voor de Prijsvraag Rondje Weerwater. Zij schrijven:

‘Het Lumièrepark is één van de potentiële gebieden in de stad die de verbinding kan vormen tussen het centrum en de Floriade. Een ‘verborgen parel ’ die zo dicht bij is , maar zover weg lijkt. Juist hier moet een groene loper komen die de fysieke barrière moet doorbreken. Door de route in verschillende subgebieden te verdelen, maakt het aangenamer door dit gebied voort te bewegen. Tevens is er dan keer op keer iets nieuws te beleven . Zowel op het gebied van activiteiten als mede het landschap dat door de seizoenen heen verandert. Het i s dan géén transitiezone meer, maar een verblijfsplek!’

Het plan heeft de volgende onderdelen:

  • langs het water komen platforms, fijne uitzichtpunten voor contact met het weerwater
  • een trap tevens tribune voor muziek en theater met uitzicht op de skyline van de stad
  • een Belvedère, Italiaans voor mooi uitzicht, het hoogste punt van het park
  • hoge grassen en planten zoals in de tuinen van Piet Oudolf
  • een parkvilla zoals Villa Augustus in Dordrecht
  • een plek voor stadstuinieren.

De indieners zijn met hun plan Fête Champêtre een van de winnaars van de Prijsvraag Rondje Weerwater. James Heus vertelt dat zij met dit idee het Weerwater meer het hart van Almere willen maken. Het Lumièrepark biedt daarmee ruimte voor o.a. sport, theater en verdere vormen van recreatie. De Gemeente is volgens James nu aan zet voor het verdere vervolg van het proces. Dit gaat in samenwerking met de andere winnaars van de prijsvraag in een klankbordgroep. De Gemeente heeft hierin een adviserende rol. James: ‘Met het oog op de huidige ontwikkelingen rond de Floriade hopen wij op een mogelijke integratie met het algemene plan dat voor hiervoor is gemaakt.’

Wat willen de Filmwijkers?

Het Platform Filmwijk schrijft in juli 2013 in een brief aan B&W van Almere: ‘Plannen voor (…) het plaatsen van de Paviljoens in het Lumièrepark zijn niet doorgegaan na grote protesten van bewoners. Het lijkt of bewoners zich alleen verdedigend opstellen. Maar uit een wijkpanelonderzoek van het Platform Filmwijk blijkt wel degelijk ook een constructieve opstelling: de vestiging van kleinschalige horeca in het Lumièrepark wordt door de meerderheid niet afgewezen, maar juist wenselijk geacht. Wanneer vanuit een vertrouwensrelatie bewoners om hun mening wordt gevraagd ontstaan er in Almere veel mogelijkheden.’

Hoe nu verder?

Er is nu zo’n twintig jaar een patstelling. Enerzijds B&W van de gemeente die niet doorpakt en anderzijds (groepjes) bewoners die plannen tegenhouden. Er wonen bijna 11.000 mensen in de Filmwijk en in het centrum van de stad een kleine 2000. Hoe kun je ervoor zorgen dat iedereen betrokken wordt en kan meedenken over de invulling van het Lumièrepark? Daarover meer in het zomernummer van de Filmwijkkrant. Reageren kan natuurlijk ook via info@filmwijkkrant.nl

Dit artikel is verschenen in de Filmwijkkrant van april 2015

Gebruikte documenten:

Lumièrepark Cultuurpark. Ruimtelijke visie. Vastgesteld door B&W 13 februari 2001. Gemeente Almere

De Lumièreparkkamer: bloeiende ontmoetingsplek aan het Weerwater. Filmwijkkrant december 2014

Brief van Platform Filmwijk aan B&W van Almere. Onderwerp: Zienswijze conceptnota Kleur aan Groen. 3 juli 2013

Fête champêtre. De verbindende parel tussen het centrum en de Floriade. juni 2014. Te downloaden op www.growinggreencities.nl

Share

Lumièrepark stadspark?

Lumièrepark zou toch een stadspark worden?

Half acht op een mooie avond in de Filmwijk. Het terras van het Paviljoen Filmhelden in het Lumièrepark zit helemaal vol met mensen die koffie, thee of een biertje drinken. De avondzon verwarmt de bezoekers, het Weerwater ligt er rimpelloos bij. Een paar kinderen poelen in het water aan het strandje dat is aangelegd voor het terras. De skyline van het stadscentrum verliest langzaam zijn kleuren door de avondzon. Een singer-songwriter speelt gitaar en zingt eigen composities. Op een tafel worden biologische hamburgers met friet en sla geserveerd. Om half negen begint de nieuwste aflevering van de ‘Bioscoop’, een buurtsoap met de belevenissen van de familie de Gooyer, eigenaar van een vervallen bioscoop. Filmwijkers treden op als acteur. Het is de hele dag al druk geweest in de ‘huiskamer van de Filmwijk’. De prachtige plek in het Lumièrepark is die dag ook gebruikt voor een brainstormsessie door de partners van de Floriade.

In korte tijd is Filmhelden een bloeiende ontmoetingsplek in de Filmwijk geworden. Buurtbewoners organiseren allerlei activiteiten voor en met elkaar.

Dit past in de trend dat burgers steeds meer dingen samen doen. Het Paviljoen Filmhelden ligt midden in de Filmwijk en is gemakkelijk met de fiets te bereiken. Ook rond de ‘huiskamer’ zitten steeds vaker jongeren in het gras met een gitaar, een boek of met studiemateriaal. Het Lumièrepark begint al een beetje op het Vondelpark te lijken.

Lumièrepark
oorspronkelijk ontwerp door Alle Hosper

Het paviljoen Filmhelden

Ontmoeten, zitten, kijken, luisteren, samen koken, proeven, creëren, beleven, vertonen en doen midden in de Filmwijk. Het lijkt op een strandpaviljoen waar je kunt eten en drinken. Maar het is vooral een ontmoetingsplek, dé culturele huiskamer van de Filmwijk. Het kan worden gerund als een buurtonderneming. Bewoners kunnen er vergaderen en workshops organiseren. Met de inkomsten van het café worden culturele activiteiten georganiseerd. Doelgroepen, bijvoorbeeld ouderen, kunnen in de ochtenden aan de slag. Op zaterdag en zondag zijn er speciale activiteiten in het Lumièrepark. Voor ouderen ontmoetingssessies, voor kinderen kinderdisco, op zaterdagavond akoestische sessies. In de Filmwijk stikt het van de muzikale talenten zoals pianisten en gitaristen. Wat zou het leuk zijn om hen een podium te geven. Met kunst aan de muur tonen  Filmwijkers hun eigen kunstwerken. En eens in de maand voert de toneelgroep de buurtsoap de Bioscoop op.

Van en voor bewoners

Hoe ziet het gebouw eruit? Het bestaat uit containers met een overdekte patio. Het is een mobiel gebouw dat tijdelijk –bijvoorbeeld 5 of 10 jaar- kan worden neergezet. Met eten en drinken ‘zonder afval’, dat past bij het doel ‘Almere Stad zonder afval’ van Growing Green Cities. Bijvoorbeeld door de koffieprut te gebruiken voor het kweken van oesterzwammen, die weer dienen als ingrediënt voor tapas. Ook het stadhuis kan meedoen door koffiedik te leveren.

Buurtbewoners en creatieve ondernemers organiseren in en rondom de huiskamer culturele activiteiten. Zo ontstaat een locatie met een brede programmering in het Lumièrepark. Samen met de inzet van de bewoners van de Filmwijk kan het paviljoen Filmhelden een bruisende ontmoetingsplek in de stad worden.

Lumièrepark
ontwerp_Lumièrepark met paviljoen Filmhelden (geel icoon)

Waar?

Het Paviljoen Filmhelden kan aan de rand van het Weerwater in het Lumièrepark worden gevestigd. Ongeveer op de gele hot spot op het kaartje. Een wandelpad van de Schouwburg naar het Lumièrepark verbindt het centrum met de parkkamer. Het pad loopt langs een groene strook met bomen en  kleine baaien met zandstrandjes. Deze speelse rand aan het Weerwater vergroot de aantrekkingskracht van het centrum. En door de bomen heeft de wind minder vrij spel in het stadscentrum.

(gepubliceerd in de Filmwijkkrant van december 2014 – www.filmwijkkrant.nl)

Share

De Paviljoens wordt plek voor talentontwikkeling

De Paviljoens verhuizen van Almere naar Amersfoort

Dit monumentaal en iconisch gebouw krijgt een derde leven als ‘De Nieuwe Stad Paviljoens’.

Terwijl de laatste bewoners hun intrek nemen in de voormalige Prodentfabriek gaan belegger Schipper Bosch en de gemeente Amersfoort verder met de herontwikkeling van het Oliemolenkwartier tot De Nieuwe Stad. Aan de rand van het nieuwe stadspark, dat nu nog een parkeerterrein is, komt een monumentaal iconisch gebouw: De Paviljoens. In dit bijzondere gebouw werd in 1992 in het Duitse Kassel de kunsttentoonstelling Documenta IX gehouden en tot 2013 exposeerde er in Almere wereldberoemde kunstenaars. Nu komt het naar Amersfoort.de paviljoens wildprojects

Vanuit Almere worden De Paviljoens verhuisd naar De Nieuwe Stad. In Almere is gestart met de ontmanteling van het gebouw en aan het einde van het jaar zullen De Paviljoens aan hun derde leven beginnen als De Nieuwe Stad Paviljoens. Met de komst van De Paviljoens wordt kwaliteit en verbondenheid toegevoegd aan De Nieuwe Stad. De Paviljoens staan voor een grote variatie aan architectuur, materiaalkeuze en kwaliteit. Parallel aan de ontwikkeling van De Nieuwe Stad gaan we in De Nieuwe Stad Paviljoens experimenteren met cultuur en ondernemerschap. Het wordt een plek waar talentontwikkeling centraal staat.

Bron: Stadsambassades Nederland

https://www.facebook.com/cityembassiesthenetherlands/photos/a.383603988446819.1073741828.380947432045808/442887345851816/?type=1&theater

Share

Creativiteit belangrijkste eigenschap voor innovatie

Creativiteit is de belangrijkste eigenschap voor innovatie. Een inspirerende omgeving, een stadscentrum met grote aantrekkingskracht, een bloeiende creative industry, een hoge mix van ‘economische’ en culturele activiteiten in het stadscentrum, musea en theaters, gemengd wonen en werken in het centrum, zijn allemaal factoren die zorgen voor een rijke voedingsbodem voor creativiteit, ontwikkeling van talent, innovatie en nieuw ondernemerschap.

ondernemerschap en creativiteit

Almere heeft de uitdagende taak om te zorgen voor fysieke plekken waar bewoners elkaar kunnen ontmoeten. Verder voor broedplaatsen waar mensen met ideeën terecht kunnen.

Creativiteit - wild projects

Het bundelen van kennis en vaardigheden kan leiden tot innovatie en nieuw ondernemerschap. Meer dynamiek in de stad kan nieuwe werkgelegenheid opleveren.

In het onderstaande plaatje is aangegeven hoe een gemeente als Almere kan zorgen dat er meer (fysieke) ruimte ontstaat voor de inwoners om aan de slag te gaan.

creativiteit innovatie wild projects

Wat kan een gemeente doen om creativiteit te stimuleren en faciliteren?

Kunnen stadsbesturen dit stimuleren? Kunnen gemeenten het verschil maken door locaties, broedplaatsen en rafelranden ter beschikking te stellen?creativiteit innovatie wild projects

 

 

 

 

 

 

 

 

Download de presentatie over Kunst en Cultuur in een Smart Society die wild projects in het kader van de bijeenkomst ‘kunst en cultuur in een smart society’ op 12 maart 2014 heeft gegeven in het gebouw Places to work in Almere.

creativiteit innovatie wild projects
presentatie voor New Urban Creatives Almere

Download: visie op creativiteit & innovatie – wild projects mrt14

Share

Nederland staat stil

Nederland staat stil, loopt achter en is in slaap gedompeld. Ons land dreigt de aansluiting met economieën te verliezen waar wel een duidelijk plan voor de toekomst is. De medicijnen loonmatiging en arbeidsparticipatie zijn uitgewerkt. Het politieke debat in Den Haag is verzand en is sterk verbonden met de energie consumerende industrie. Deze industrie krijgt jaarlijks rond de 6 miljard euro aan energiesubsidie. Niet vreemd dat de greentech industrie in Nederland maar niet van de grond komt. Premier Rutte slaat zich op zijn liberale borst omdat hij zo trots is dat hij geen visie  heeft. Hij kent niet eens de betekenis van het begrip visie want hij vergelijkt het met een blauwdruk.

wild projects
Shell Pernis

In navolging van Zuid-Korea, Singapore en Finland moet geïnvesteerd worden in onderwijs voor jong en oud, zegt de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR).  De grootste vooruitgang om Nederland uit de impasse kan halen is meer productiviteit. Dit kan vooral worden behaald met beter onderwijs. De WRR zet ook grote vraagtekens bij het ‘topsectorenbeleid’ en de overheidssteun aan research & development. Ook hier gaat het vooral om het subsidiëren van de traditionele grote spelers in de Nederlandse economie. Voor het verdienvermogen is het belangrijker te investeren in de productiviteit van de werknemer. In essentie betreft dat de kwaliteit van alles wat met kennisoverdracht te maken heeft. Kenniscirculatie –zorgen dat kennis op de juiste plek komt-  is daarbij belangrijker dan het ontwikkelen van nieuwe kennis.

Lerende economie

We kunnen niet voorspellen waarmee we over een jaar of tien een goede boterham kunnen verdienen. Het beleid zou zich daarom moeten richten op onderwijs, kenniscirculatie en productiviteit. De WRR stelt dat het de hoogste tijd is om de bakens te verzetten en pleit voor het ontwikkelen van een lerende economie. Daarvoor moet de kwaliteit van het onderwijs worden verbeterd.

Ik ben het geheel eens met de analyse van de WRR. Eigenlijk is de visie van de WRR niet zo nieuw, want dergelijke pleidooien zijn ook in de jaren negentig gehouden. Toen noemden we het de kenniseconomie. Ik geloof echter niet dat de politieke partijen in Den Haag in staat zijn om afstand te nemen van de VNO/NCW en de traditionele economische sectoren. Ook dit bezuinigingskabinet blijft de economische sectoren subsidiëren met miljarden euro’s. Daarnaast hebben politici in de afgelopen decennia bewezen niet in staat te zijn om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren.

Hoe dan wel?

De remedie voor verandering kan ontstaan in de do it yourself samenleving. Door zelf initiatieven te nemen en activiteiten te ontplooien, kunnen creatieve burgers en ondernemers met elkaar zorgen voor kenniscirculatie en innovatie. Wachten tot Den Haag begrijpt dat het anders moet, kan nog vele jaren duren. Het is te vergelijken met een tanker die naar de Rotterdamse haven moet, maar waarvan de stuurman pas bij IJmuiden begint te sturen. Politici van de VVD, CDA en PvdA dienen vooral de belangen van grote industriële bedrijven en de landbouw. Voor het MKB hebben ze overigens ook een aardige subsidieregeling bedacht. Maar er is een geheel nieuwe ontwikkeling gaande, namelijk de honderden experimentele bedrijfjes die in de schaduw van de oude economie opereren. De  volgende structuur is zich aan het ontwikkelen:

  • Bedrijven in de traditionele sectoren (vaak grote energie verbruikers)
  • Innovatieve bedrijven zoals ASML, Philips, DSM, Tom Tom, etc.
  • MKB bedrijven
  • ZZP’ers (flexibele schil)
  • Starters, creatieven, kunstenaars, experimentele bedrijven, app-makers, designers en collectieven (do it yourself economie).

Faciliteer de do it yourself economie

Ik denk dat de lerende economie via de Den Haagse politiek niet of zeker niet op korte termijn wordt gerealiseerd. Gelukkig wordt ‘leren van elkaar en met elkaar’ al in praktijk gebracht in de do it yourself economie. Kunstenaars, technici en wetenschappers werken samen aan de creatie van innovatieve producten en diensten en hebben bijvoorbeeld de 3D printer ontwikkeld. Dit apparaat zorgt voor een nieuwe industriële revolutie en voor terugkeer van de industrie naar de stad (zie eerdere blogs). Er is nog een andere ‘gelukkige’ ontwikkeling. Lokale politici in Amsterdam, Rotterdam en Eindhoven beschouwen deze ontwikkeling van onderop als waardevol en faciliteren deze daarom ook. Maar daar kan nog wel een tandje bij worden gezet. Zo vragen tienduizenden Amsterdammers om betaalbare woon- en werkruimte om aan de slag te kunnen gaan. Er staan honderden gebouwen leeg dus waar wachten we op. Met een paar miljarden van de achterhaalde energiesubsidie kunnen deze gebouwen worden ingericht als broedplaatsen voor creatieve, ondernemende burgers. De samenleving krijgt de lerende economie dan cadeau.

wild projects
Now Future DDW 2013

 

Toelichting

Volgens het Internationaal Energie Agentschap IEA zijn de energiesubsidies een ‘aanmoediging tot kostbare verspilling’ van fossiele energie. Bron: De Volkskrant 13 november 2013 – www.volkskrant.nl

In het rapport World Energy Outlook (WEO-2013) staat het volgende bedrag over deze subsidie: One such barrier is the pervasive nature of fossil-fuel subsidies, which incentivise wasteful consumption at a cost of $544 billion in 2012. http://www.iea.org/newsroomandevents/pressreleases/2013/november/name,44368,en.html

 

Share

Arabische schatten opnieuw geconstrueerd

Arabische schatten in de architectuur in Granada, Sevilla en Codoba zijn een bron van inspiratie voor de wild art tour. Op basis van een foto van een plafonddecoratie uit de 18e eeuw die ik aantrof in het boek Escher & schatten uit de islam heb ik met een (uren) puzzelen een reconstructie van dit werk gemaakt met Powerpoint en deze daarna ingekleurd met Gimp (zie hieronder).

Geometrische patronen
wild_projects_logo_geometrische_patronen
logo van wild projects met geo-patroon op de achtergrond

De plafonddecoratie is afkomstig uit het huis van een familie in de Turkse stad Bursa. Het patroon bestaat uit overlappende cirkels die in alle richtingen doorgaan. Dit wekt de suggestie van oneindigheid. Ik vermoed dat deze versiering van het plafond de oneindigheid van het heelal symboliseert. Tegelijkertijd zitten er ook verticale lijnen en diagonale rasters in het patroon. Verder zijn er zoals zo vaak in de geometrische patronen in de Moorse architectuur ook sterren te zien of bloemen. Met de 1000-den jaren oude geometrische technieken uit de Arabische wereld zijn grote variaties aan patronen mogelijk.

Ik ontwerp ze in het kader van de wild art tour en ben aan het onderzoeken of ze met laser cutters en 3D-printers gemaakt kunnen worden.

wild art tour
reconstructie van een plafonddecoratie uit Bursa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tentoonstelling Escher meets Islamic art was te zien in het Tropenmuseum. http://tropenmuseum.nl/-/MUS/80781/Tropenmuseum/Tentoonstellingen/EscherMeetsIslamicArt

Share

Plan voor Hectare Cultuur in Almere voegt niets toe aan cultuurlandschap

De Kunstlinie moet het nieuwe kunst en cultuur centrum van Almere worden. De Hectare Cultuur wordt dan een combinatie van kunsthal, schouwburg en stadsforum. Om dit te realiseren moet het  gebouw de Kunstlinie verbouwd worden voor een bedrag van 1,4 miljoen euro. Dat blijkt uit het rapport van verkenner Patrick van Mil.

Volgens het rapport dat op 13 juni in de gemeenteraad wordt besproken hoort bij een nieuwe culturele instelling een nieuwe missie. Het rapport geeft graag een passende voorzet: ‘De Hectare Cultuur verbindt mensen met verrassende cultuur’ en ‘In de Hectare Cultuur is altijd iets te zien en te beleven dat inspireert’.

Het lezen van het rapport roept bij mij de volgende vragen op: Is de missie wel onderscheidend genoeg? Hoe maak je het ontoegankelijke gebouw open en aantrekkelijk voor Almeerders die niet gewend zijn een museum te bezoeken? Waar komt in Almere een plek voor ‘rauwe’, innovatieve en experimentele tentoonstellingen en projecten?

Hectare Cultuur Almere
een VOC-schip in het Weerwater van Almere
Een onderscheidende missie is nodig

De ‘graag’ geformuleerde missie is een open deur. De Nachtwacht en de Mona Lisa zijn prachtige kunstwerken die ons waarschijnlijk niet meer verrassen. We hebben de schilderijen misschien al een keer in het echt gezien of anders vele tientallen malen een foto daarvan. Toch wordt in de uitwerking van het plan aangegeven dat de Kunsthal Almere een kunsthal is zoals we die kennen in verschillende Duitse steden en in Rotterdam. Het betreft dan ‘een hoogwaardige expositieruimte waar kunst, fotografie, mode en designtentoonstellingen van museale kwaliteit worden gepresenteerd. De kern van het programma bestaat uit thematentoonstellingen die worden samengesteld uit Nederlandse topcollecties, zoals het Stedelijk Museum Amsterdam, Boijmans van Beuningen, het Nederlands fotomuseum, het Groninger Museum,’ etc. Het is toch niet de bedoeling dat de kunsthal Almere een dependance wordt van de gevestigde musea? In het rapport staat dat deze musea graag willen meewerken. Ja, dank je de koekoek, dat levert immers geld op voor de uitgeleende kunstwerken. Weinig verrassend dus en zo blijft van de missie weinig over.

Ik zou ook graag een voorzet voor een missie willen geven. De cultuur betrekt Almeerders bij nieuwe ontwikkelingen op het gebied van kunst, technologie en samenleving. Jonge aanstormende kunstenaars krijgen voorrang boven gevestigde kunstenaars. Almere is een stad met veel jongeren zodat het van belang is dat cultuur bij hun beleving aansluit. Cultuur in Almere is een combinatie van kunst, nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen zoals microbiologie, led-technologie, 3D-printing, en bredere thema’s zoals circulaire economie en stadslandbouw. In plaats van herhalingen van tentoonstellingen wordt een relatie gelegd met de Dutch Design Week in Eindhoven en de experimentele projecten die bijvoorbeeld Mediametic en Pakhuis de Zwijger in Amsterdam uitvoeren. Ik denk dat met deze missie veel meer betrokkenheid en participatie zal ontstaan bij (jonge) Almeerders, het onderwijs en bedrijven. Door kunstenaars en bijvoorbeeld microbiologen samen te laten werken kun je verrassende kunstwerken laten zien die ook informatief en educatief zijn. Daarmee raken  jongeren geïnteresseerd in de nieuwe mogelijkheden waardoor ze zin krijgen in een bepaalde studie. En misschien later wel een innovatief bedrijf starten. Op deze wijze kan cultuur in Almere een nieuwe invulling krijgen die voldoende onderscheidend is ten opzichte wat er al is in andere steden.

Hectare Cultuur
cultuur en werk in centrum Almere
Betrek de Voetnoot bij het Cultuurplan

Het Hectare Cultuur plan is gebaseerd op het feit dat we een gebouw hebben waar we iets mee moeten doen en dat er bezuinigd moet worden. Het gevolg is dat de cultuur in Almere volgens dit plan te weinig verbinding heeft met andere culturele initiatieven en locaties. Het is op zich goed om bepaalde cultuur uitingen onder een dak te brengen. Maar het gevaar is dat dan aan het Weerwater een geïsoleerd cultuurpaleis ontstaat. Politici kunnen dan roepen dat er helaas verder geen cultuur meer is in Almere. Want de gemeente moet nu eenmaal bezuinigen.

Ondanks het feit dat er natuurlijk echt minder geld is voor mooie dingen is het een omissie dat dit plan geen rekening houdt met andere ontwikkelingen. Betrek daarom het gebouw De Voetnoot ook bij het plan en maak daar ruimten voor meer rauwe en experimentele kunst. Geef jonge en volwassen Almeerders de kans mee te doen. De plannen voor de kunstlinie kunnen juist sterker worden als De Voetnoot ook onderdeel is van een bredere, vernieuwende, cultuurvisie voor Almere.

Een kilometer Cultuur

Het is dus beter om de hectare cultuur te vervangen door de slogan een kilometer cultuur.

Formuleer een onderscheidende missie, betrek de Voetnoot en de openbare ruimte in het centrum zodat we kunnen zorgen voor een echte verrassing en een grotere aantrekkingskracht van het Centrum van Almere.
wild projects
bord en bestek geprint met 3D printer (Dutch Design Week – foto tj2012)
Een voorbeeld van vernieuwende ‘kunst’

Als bonus voor het lezen van de bovenstaande blog hieronder een mooi voorbeeld van toegepaste kunst en technologie.

 

 

 

Share

3D printing, een goddelijke techniek

3D printing zorgt voor een ongekende scheppende kracht van de mens. Wij zijn in staat om met een 3D printer een kopie op maat van ons eigen lichaam te maken. Kunnen we daarmee de 3D printer beschouwen als een goddelijke techniek? Als de kunstschilders en beeldhouwers in de 15e eeuw een 3D printer hadden gehad dan had men dat beschouwd als de hand van God. Tijdens de Renaissance was de opvatting dat de scheppende en creatieve kracht van een kunstenaar van Gods hand kwam. Albrecht Dürer was één van de eerste

wild art tour
Albrecht Dürer, Zelfportret op 28-jarige leeftijd, 1500. Albrecht Dürer (1471-1528) was een Hongaars-Duits kunstschilder, tekenaar en maker van kopergravures. Hij reisde veel met name naar de Nederlanden maar vooral naar Italië op zoek naar beelden van de renaissance. Overtuigd door het Italiaanse humanisme van Michelangelo en Dante had hij de moed zichzelf in een frontale zelfverzekerde pose op een doek te plaatsen. Met olieverf op een houten paneel presenteert Dürer zichzelf monumentaal als een afbeelding van Christus.

kunstenaars die zichzelf portretteerde. Op de afbeelding zien we hem frontaal afgebeeld. In een houding die gangbaar was voor afbeeldingen van koningen en Christus. Dürer verwijst hiermee naar de opvatting uit de Renaissance dat de scheppende en creatieve kracht van een kunstenaar van Gods hand kwam. Op het schilderij staat een Latijnse inscriptie dat kan worden vertaald als

Ik, Alfred Dürer uit Neurenberg schilder mijzelf in eeuwigdurende kleuren op de leeftijd van 28 jaar.

Albrecht Dürer gebruikte een spiegel om zijn zelfportret te maken. Als hij een 3D printer zou hebben gehad zou hij ongetwijfeld een 3D beeld van zich zelf hebben gemaakt. Anno 2013 gebruikt de beeldhouwer Caspar Berger een 3D printer om afgietsels van zich zelf te maken. Hij haalt zijn inspiratie uit de Italiaanse renaissance en transformeert deze naar het heden. Dit doet hij met figuratieve beelden die een eigentijdse interpretatie geven van klassieke thema’s. In zijn werk staat de relatie tussen binnenkant en buitenkant centraal. Hij geeft zijn ideeën vorm met siliconen afgietsels van zijn eigen lichaam die hij vervolgens giet in brons, zilver en goud. Door de liefde voor de Renaissance en het maken van beelden van het eigen lichaam kun je een parallel trekken tussen het werk van Albrecht Dürer en Caspar Berger.

Berger maakt series zelfportretten. Dit is in de geschiedenis van de beeldhouwkunst altijd een zeldzaamheid geweest. Schilders gebruikten een spiegel voor een zelfportret. Maar een beeldhouder had geen middelen om een driedimensionaal beeld van zich zelf te maken. Met de komst van de 3D scan en printer is een nieuwe tijd aangebroken in de geschiedenis van de kunst.  Voor het werk Skeleton liet Caspar Berger een CT-scan van zijn lichaam maken waardoor een zeer precieze kopie van zijn skelet ontstond.

wild art tour
schedel van Caspar Berger (zilver, 3D printer)

Met een 3D printer produceerde Berger zijn eigen  zilveren schedel (zie afbeelding hiernaast).

Op de schedel heeft hij in navolging van Albrecht Dürer gegraveerd:

I, Caspar Berger of Amsterdam, copied my skull thus in immortal silver at the age of forty-seven years.

De video laat zien hoe Berger te werk gaat.

 

 

Share

De wild art tour is begonnen (1)

Start donderdag 23 mei 2013

Wild art tour is een doorlopend verhaal over wilde projecten van kunstenaars maar ook over de door ons zelf gemaakte wilde werken. Het is ook een ontdekkingstocht naar de invloed van kunst op de samenleving. En met name naar het combineren van kunst met technologie voor het op de markt brengen van nieuwe producten en diensten. Wij maken zelf ook objecten in ons leeratelier maar dan gaat het om kunst met een hele kleine K. De kunst van de verbeelding gebruiken wij bij het begeleiden van groepen uit organisaties die een nieuwe koers willen inslaan en een nieuwe visie willen ontwikkelen. Ook bij het begeleiden van starters kunnen we deze aanpak toepassen. Daarvoor schakelen we kunstenaars en procesbegeleiders uit ons netwerk in. Van alle vondsten en kunstgrepen op onze ontdekkingstocht worden blogs geschreven. Kortom, de wild art tour is een doorlopend verhaal over een wilde zoektocht naar de grenzen van de mogelijkheden om te scheppen.

Blogs over de wild art tour

Vanaf 23 mei start het verhaal over de zoektocht naar de kunst in ons leven. Alles wat op het gebied van kunst  en innovatie leuk, opvallend, toegepast, waardevol, mooi en interessant is, komt in aanmerking voor het verhaal. De tour start met een video, want deze heeft voldoende kwaliteit om te kunnen stellen: dit is een mooi voorbeeld van toegepaste kunst. Het is een promotieverhaal over Nederland, hoewel…eigenlijk over Amsterdam. Via het volgende Twitterbericht hebben we deze video geselecteerd voor de start van de wild art tour:

dit promo filmpje voor Nederland had echt veel erger gekund. Zelfs lof hier bij de Guardian.

De volgende blog gaat over kunst in Vejer de la Frontera.

Share

Charlie Chaplin in een nieuwe remix

De beroemde speech van Charlie Chaplin uit de film The Great Dictator is voorzien van beelden van tragische en hoopvolle gebeurtenissen uit de recente geschiedenis. De koppeling van de speech aan historische beelden zorgt voor een indringend en dramatisch effect. Bekijk de video op youtube door te klikken op deze link: de remix op basis van de speech

Lees verder Charlie Chaplin in een nieuwe remix

Share