reisverhalen wild projects

Backpacken in Zuid-Amerika

Backpacken in Zuid-Amerika door Venezuela, Colombia, Ecuador en Peru in 1982. De reis startte in Caracas, een grote stad met scherpe contrasten tussen arm en rijk. Hoge flatgebouwen in het centrum en eindeloze krottenwijken rond de stad.  Kan me niet zoveel meer herinneren van de stad. Nog wel beelden van straten met huizen met mooie gevels. Daar woonden Libanese immigranten (handelaren en zakenmensen). Overal langs de kusten van Zuid-Amerika tref je migranten aan. In de jaren voor mijn bezoek aan Venezuela heb ik uitgebreid onderzoek gedaan naar de economische en politieke ontwikkeling van dit land. De titel van het onderzoek was ‘Democratie bij de gratie van olie’.  In 1922 werd met de winning van olie begonnen door buitenlandse maatschappijen, zoals Shell in Maracaibo. Deze havenstad ligt relatief dicht bij Curaçao en vanwege de politieke instabiliteit van Venezuela liet Shell de raffinage daar plaatsvinden. Ik weet dat er in de jaren zestig wat aan huisvesting werd gedaan voor de mensen die naar de stad waren getrokken. Tot verbijstering van de politieke machthebbers namen de bewoners hun varkentjes mee en stopten die in de douche of op het balkon. Een paar weken later toen ik in Zuid Colombia was -in Samaniego in het Andesgebergte- begreep ik dat die ondeugende (huis)dieren echte  spaarpotten zijn. Als iemand van de familie ziek werd dan moest het spaarvarkentje op de markt worden verkocht zodat men medicijnen kon kopen.

reisverhalen wild projects

Samaniego ligt ingeklemd tussen de steile hellingen van de Andes in Zuid Colombia. Ben op bezoek geweest bij mensen die kleine stukjes grond hadden met een mix aan koffieplanten, bananen-, sinaasappel- en papayabomen. Alles groeide en bloeide door elkaar heen. In de straten lagen koffiebonen te drogen in de zon. Op de markt zaten oude vrouwtjes met wat groenten en blokken rietsuiker. Heb nog een wedstrijdje gevoetbald en met veel jonge bewoners gesproken over hun dromen van de toekomst. En dat in een gebied waar cocabaronnen in nieuwe Landrovers door het dorp reden. Maar iedereen was erg positief over de toekomst, terwijl de armoede zeer zichtbaar was!

reisverhalen wild projects
oude vrouwen op de markt in Samaniego  foto tj1982
backpacken in Zuid-Amerika
mais op de markt in Samaniego
backpacken in Zuid-Amerika
impressie van het Andesgebergte in Zuid-Colombia (tekening-15×10 op papier-tj-1982)

Cavia (cuy) volksvoedsel nummer 1

Ergens onderweg was ik bij mensen op bezoek in hun huis. Binnen helemaal donker met slechts een klein gat in het dak voor de rook van koken. Ik voelde steeds rare zachte dingen tegen mijn benen. Toen ik weer buiten stond, hoorde ik dat het cavia’s waren. Cavia’s zijn waarschijnlijk al zo’n 3000 jaar geleden door de Inca’s gedomesticeerd. Deze Zuid-Amerikaanse knaagdiertjes zijn voor veel mensen de enige bron van eiwitten. De keren dat ik ze at waren ze meestal knalhard en droog. Slechts met grote moeite wist ik ze op te eten. Een andere keer was ik uitgenodigd bij Pastos Indianen op de helling van de Galerasvulkaan (bij Pasto in het zuidwesten van Colombia). Het was al laat in de avond en ik had al eerder gegeten op een ander feest. Ik werd naar de keuken gebracht waar alleen oudere vrouwen op bankjes zaten. Het was een bruiloft en ik mocht ook delen in de feestmaaltijd: cavia met gekookte aardappelen. Iedereen keek mij aan terwijl ik een eerste poging deed om een hap van de cavia te nemen. Dit lukte niet. Te taai. Dan maar een stukje aardappel. Gelukkig ging dat wel. Omdat ik helemaal vol zat van de vorige feestmaaltijd moest ik een smoes bedenken om de naar mij starende vrouwen niet te teleurstellen. Ik stond op een zei: ik ga eerst dansen (in een andere ruimte) en kom later terug om de heerlijke cuy op te eten. Ik zette het bord op een plank en vertrok naar de dansvloer.  Niet veel later kwamen de indiaanse vrouwen uit de keuken en wilden een voor een met mij dansen. Eerst met de oudste en daarna een steeds jongere.

backpacken in Zuid-Amerika
koffiebonen drogen in de zon in Samaniego (foto tj 1982)

Koffie op z’n Colombiaans

We reden op de motor door het Andesgebergte. Op bezoek bij een vrouw die op een hele steile helling woonde en werkte. Ze vertelde hoe ze daar overleefde. Of we koffie wilden. Ja, lekker. Ze pakte een koekenpan en roosterde daarin een handje koffiebonen. Na een tijdje bakken werden de bonen in een molentje gemalen, in een beker gestopt en met heet water overgoten. Dat was koffie op z’n Colombiaans. Bij iemand anders aten we gegrilde cavia. De lekkerste die ik gegeten heb, want mals. Na de cavia vroeg de vrouw van de lekkere cavia of we nog een ‘toetje’ wilden. Ze deed een ananas in de mixer. Tot mijn verbazing schepte zij daarna water met een blikje van de vloer en deed dat bij de ananas. Tja, als je een tijdje reist wordt alles anders dan je gewend bent. Het smaakte gewoon prima.

backpacken in Zuid-Amerika
met jeeps door de Andes (foto tj 1982)

Salsa en cumbia

Ondanks de miserabele situatie waarin veel Colombianen leefden vond ik ze toch de meest vrolijke en ondeugende mensen van Zuid-Amerika. In elk dorp was er bij iemand thuis wel een cafeetje met een dansvloer. In de bus schetterde dag en nacht de salsa muziek. Tussen de grotere steden reden nog wel echte bussen. Maar naar de afgelegen dorpen waren het vrachtauto’s met houten banken en een dak er boven. Varkens, andere dieren en zakken met graan en mais achterin of op het dak. Eén keer was er geen plaats meer op een zitbank en moest ik achter in de laadruimte staan, zitten, hangen en tenslotte ben ik maar op de rug van een varken gaan zitten. Heel wat comfortabeler dan op een houten bank.

backpacken in Zuid-Amerika
taxi’s in Colombia (foto tj 1982)

Tussen Ecuador en Colombia bestond de grensovergang uit een smalle brug over een rivier. Alleen een doorgang voor karren en voetgangers. Aan de kant van Colombia stonden taxi’s te wachten op lading. Het leek net alsof je een filmset binnen wandelde. De auto’s waren stokoud (jaren veertig zo ongeveer) en de taxichauffeurs mannen met boevenkoppen en grote littekens op het gezicht. Afdingen op de prijs was geen optie. Want deze mannen dulden geen tegenspraak. Nors achter het stuur maar gelukkig wel swingende cumbia muziek tijdens de rit.

Ik ben nog vaak heen en weer gereisd tussen Ecuador en Colombia. Ik had dubbeltjes meegenomen (10 cent) om weg te geven. Bijvoorbeeld aan de mannen van de douane en dan kon je de volgende keer gewoon doorlopen. Dat is toch die gringo met dat gekke geld.

backpacken in Zuid-Amerika
kinderen zijn heel inventief; vliegeren met een blad uit het schoolschrift foto tj1982

Met de pet rond voor een bulldozer

In de nacht met de bus naar San Augustin een plek waar de beelden en sculpturen staan die goden en mythische dieren voorstellen. Natuurlijk met keiharde salsamuziek. Dan stopt de bus en gaat niet verder. Wat is er aan de hand? Een deslizamiento de tierrra. Door de regen is een deel van de berg op de weg geschoven. Na een tijd komt de buschauffeur met een pet de bus in een vraagt ons om geld te doneren voor een bulldozer uit een dorp in de buurt.  Al snel komt de bulldozer en schuift zand en stenen het ravijn in. Deze mensen hier weten van aanpakken. Na een uur rijden we weer verder … met salsa muziek.

backpacken in Zuid-Amerika
beeld in de archeologisch vindplaats bij San Augustin

San Augustín is een klein wit dorp met lagen huizen. ‘Het Archeologisch park San Agustín ligt op 2 kilometer van het dorp.  Het archeologisch gebied strekt zich uit over 2.000 vierkante kilometer en ligt op een hoogte van 1.800 meter. In dit wilde en spectaculaire landschap is de grootste groep religieuze monumenten en megalithische beeldhouwwerken in Zuid-Amerika te vinden. De sculpturen stellen goden en mythische dieren voor en ze zijn vakkundig afgebeeld in stijlen die variëren van abstract tot realistisch. De kunstwerken tonen de creativiteit en verbeelding van een noordelijke Andes cultuur, die bloeide van de 1e tot de 8e eeuw na Christus (bron Unesco)’.

Op de terugweg door Popayán gekomen, hoofdstad van het departement Cauca. Het is bekend als ‘witte stad’ en zijn mooie koloniale architectuur. Twee jaar na mijn bezoek werd de stad getroffen door een zware aardbeving waarbij honderden mensen omkwamen.

Backpacken in Zuid-Amerika is vooruitzien

In mijn rugzak zat een tentje voor het geval dat ik geen onderdak kon vinden. Achteraf denk ik wie gaat er nou met een tentje naar Colombia. Maar backpacken is ook vooruitzien, zo blijkt maar weer als je geen onderdak kunt vinden in een dorp (naam weet ik niet meer) in het gebied van de Tierradentro. De Spanjaarden gaven het gebied de naam “Tierra Adentro” (Het land van binnen), omdat het hooggebergte van de Cordillera Central moeilijk toegankelijk was. De hoge pieken gaven het gevoel dat ze werden ingesloten door de bergen.

Toen ik ’s nachts in mijn tentje lag werd er flink geschoten. Daarom maar wat ‘platter’ in mijn tentje gaan liggen. Onzin natuurlijk. De volgende ochtend vertelde een bewoner van het dorp dat rebellen in de nacht vanuit hun schuilplaatsen in de bergen naar beneden waren gekomen. Ik was niet naar het dorp gegaan voor een ontmoeting met rebellen, maar voor de graven die zijn uitgehouwen in het vulkanisch gesteente. Via een trap kan je naar beneden naar de ingang van een grafkamer. De muren, pilaren en plafonds van de grafkamers zijn versierd met tekeningen van rode en zwarte kleurstoffen op een witte kleilaag.

Na het bezoek aan de graven een paard gehuurd. Een keer eerder op een dikke knol op Schiermonnikoog gezeten, maar die had deze tocht nooit kunnen maken. Hier was mijn ranke, sterke paard prima in staat de steile hellingen te beklimmen op weg naar een nederzetting hoog in het gebergte. Daar was een school waar kinderen gedisciplineerd in een rij stonden en het vlees buiten aan de haak hing. Wel eens een steile helling afgedaald op een paard? Het is me achterover hangend op de rug van het paard gelukt.

backpacken in Zuid-Amerika
op een paard over steile hellingen naar een hoger gelegen dorp (foto’s genomen met een kleinbeeldcamera)

Quito, een stad met radijzen zo groot als tennisballen

Quito is de hoofdstad van Ecuador. Ingeklemd tussen bergen van de Cordillera Occidental van de Andes ligt de stad vlak tegen de evenaar aan. Het is omgeven door 14 deels actieve vulkanen, zoals de Pichincha. Quito ligt op zo’n 3000 meter boven zeeniveau. De stad is met zijn 70 km lengte en slechts 4 km breedte uitzonderlijk lang gerekt. Omdat de stad ligt tussen twee langgerekte bergketens was de aankomst per vliegtuig  spectaculair (er is nu een nieuw vliegveld).

backpacken in Zuid-Amerika
Cotopaxi vulkaan (foto Wikipedia)

Na de verovering door de Inca’s was Quito een belangrijke stad in het Incarijk. Tijdens de verovering door de Spanjaarden in 1534 werd de stad tot de grond toe afgebrand en daarna in koloniale stijl opgebouwd. Quito is een levendige stad met veel straatverkopers. Wat me opviel was dat rode en witte kool en radijzen veel groter zijn dan in Nederland. Radijzen zo groot als tennisballen.

backpacken in Zuid-Amerika
ijscoman en andere straatverkopers in oude centrum van Quito (foto tj1982)
backpacken in Zuid-Amerika
Quito bezien vanuit de krottenwijken op de steile hellingen (foto tj1982)
backpacken in Zuid-Amerika
marktplein (foto tj1982)

Een gammel backpackershostel

Quito is een verzamelpunt van backpackers die Zuid-Amerika doorkruisen. Het is namelijk een prachtige stad. Hostels waren spotgoedkoop en het hostel waar ik verbleef had deuren die niet op slot konden, een plat dak om te lunchen en een restaurantje met gezond voedsel. Al snel vormde zich een leuke groep Australiërs en andere reizigers op wereldreis met onbeperkte tijd om te reizen. Ik had niet alle tijd om door de wereld te backpacken en bijvoorbeeld een afspraak met professores van de universiteit.backpacken in Zuid-Amerika

Quito ligt in het centrum van Ecuador. Hier vandaan vertrekken bussen naar Baños, de Amazone, de beroemde markt van Otovalo, tropische stranden zoals Atacames maar ook een beroemde trein die in de laatste etappe zigzaggend de berghelling beklimt. Toen ik in Quito was ben ik gebeurtenissen gaan tekenen. Ook omdat mijn kleinbeeldcamera kapot was gegaan en zonder foto’s kun je niet thuiskomen.

backpacken in Zuid-Amerika

Toen de buschauffeurs een aantal dagen staakten, greep het leger in. Gelukkig niet met een staatsgreep maar door het inzetten van legertrucks om mensen mee te vervoeren.

backpacken in Zuid-Amerika
leger zet trucks in

 

backpacken in Zuid-Amerika
‘leve de staking’ (foto tj 1982)

 

 

 

 

 

 

backpacken in Zuid-Amerika
kinderen onderweg bij Baños (foto tj 1982)

 

 

 

 

backpacken in Zuid-Amerika
baños met warm en geneeskrachtig zwavelwater (foto tj 1982)
backpacken in Zuid-Amerika
Antonio in Baños

Na Baños naar Misahuallí, het laatste pionierssettlement voor de tocht door de Amazone. Als lunch een boom gekapt met de machete, het palmhart er uit gehaald en gegeten. Water gedronken uit lianen, gevaren in boomstammen met buitenboordmotoren en geslapen in open huizen op palen. Zwemmen kun je maar beter niet doen want dan leggen beestjes eitjes in je voetzolen. Dat jeukt vreselijk.

backpacken in Zuid-Amerika
pionieren in de Amazone

Een paar weken later bezocht ik een ziekenhuis in Cuenca. Staking! Alweer een staking? Wat nu? Gelukkig kreeg ik een briefje met de naam en het adres van een arts die me meteen na het aanbellen hielp. Gringo’s worden snel geholpen. Bovendien had hij ook nog  in Leiden gestudeerd. De “EL Paraciet” dodende medicijnen gekregen van Janssen (sic) Pharmaceutica uit België. Wat er allemaal gebeurde in en rond Cuenca heb beschreven in de onderstaande stripvorm. backpacken in Zuid-AmerikaMet de zigzag-trein naar Sibambe en via een wilde busrit naar Cuenca. In de overvolle bus felle discussies: ‘un caballero no dispute, un caballero pelea’. Busritten zijn nogal eens gevaarlijk. Zoals met ‘dronken’ buschauffeur razend over een modderweg naar Misahuallí langs een kolkende rivier. Biddende indianen in de bus. Toen we heelhuids aan de rand van de Amazone waren aangekomen heb ik hem uitgescholden met alle ongezonde Spaanse woorden die ik kende. Gelukkig heb je op een reis ook veel idyllische momenten zoals op het tropische strand van Atacames.

backpacken in Zuid-Amerika

‘mijn’ huis op palen met kokosnotenboom in Atacames (15×10 op papier – tj-1982)

Van Atacames naar Esmeralda. Ik herinner me dat ik daar een grote zwarte man zag die met twee grote blokken ijs op zijn schouders naar een vrachtauto liep en dat swingend deed op luide Salsa muziek. Van Esmeralda verder naar het noorden van Ecuador, naar de mangrove bossen. Met een snelle boot door de bossen gevaren naar San Lorenzo, een heel raar dorp aan zee met houten huizen, de hele nacht rumoer, hoeren en houthakkers. Vervolgens met een ‘trein’, een soort hobbelpaard-bus op een treinstel, met naast mij een zieke vrouw, naar Ibarra door een vochtig oerwoud.

backpacken in Zuid-Amerika
station in San Lorenzo Ecuador (foto tj 1982)
backpacken in Zuid-Amerika
aan sinaasappels en mandarijnen geen gebrek in Equador (weet niet meer waar dat was – foto tj 1982)

Meer informatie over Ecuador op deze mooie website

Huaquillas een chaotische grens-overgang naar Peru

Dit bus rijdt hoog over de Andes en daalt af naar de warme kust. Cacao, caña, bananen aan bomen in plastic zakken. Vrachtauto’s met bananen in dozen. Op een rotonde uit de bus gestapt. Later in oud kreng naar de grens. Drie keer rennend naar militaire controle. In Huaquillas meteen geldwisselaars om me heen als honden om een (magere) bot. Geld gewisseld, maar toch weer een beetje besodemieterd. Even pipa genomen. Cocaïnehandelaar van me afgeschud. Ontzettend druk in de straat naar de grens. Veel kraampjes langs de weg met koopwaar. De grens met Peru is een droge rivier. Snelle afwikkeling van de formaliteiten. Mannen duwen karren volgeladen met goederen over de brug. Het lijkt me totaal oncontroleerbaar. Smokkel gebeurt gewoon onder het oog van de heren ambtenaren. Alles gaat hier razendsnel. In zo’n grensplaats wil je niet overnachten. Teveel louche figuren en je wil met zo’n hoog mogelijk tempo je reis vervolgen. Met dikke kerels (bleken later buschauffeurs te zijn) met een collectivootje (kleine bus) naar Tumbes. Onderweg lang durende controles van ons busje dat vol zit met vrouwen die in Ecuador inkopen hebben gedaan. Een oudere man met een aantal dozen Galletas is steeds het mikpunt van de controle. Hadden ze dat doorgebeld? Daarna bus gepakt naar Piura. De ondergaande zon is vuurrood en in het vroege donker rijden we door welvarende plaatsen, langs olie boortorens en olieraffinaderijen. Voelt echt aan alles om me heen dat ik in een heel ander land ben aangekomen. Ook het geld maakt me van slag. Als je maanden gewend bent om in tientallen te denken en opeens in duizenden dan is dat verwarrend. Na een lange busrit aangekomen in Piura. Groot welkom in duur restaurant. Geslapen in vreemd pension. Drie meiden kloppend op mijn deur niet wetende dat ik niet open zou doen.

backpacken Zuid-Amerika
stripverhaal van Piura naar Chiclayo met in de bus tussen de Salsa muziek tot mijn verrassing Radar Love van de Golden Earring (tekening tj 1982)
reisverhalen Zuid-Amerika
Cajamarca was ooit een belangrijke Inca stad

In Cajamarca heeft de meedogenloze Spaanse veroveraar Francisco Pizarro de laatste Inca koning Atahualpa ten val gebracht. De wapens van de Inca’s zijn niet opgewassen tegen de geweren van de Spanjaarden.  Op de Plaza de Armas zit ik te tekenen met jonge

backpacken in Zuid-Amerika
balkon in Cajamarca

schoenpoetsertjes op m’n lip. Oude, vervelende, half huilende mensen bedelen om geld. Gelukkig trekt het leger zoveel aandacht dat ik even alleen gelaten wordt.

 

 

backpacken in Zuid-Amerika

Hierboven schetsen van het stenen altaar dat bekend staat als de ‘Silla del Inca‘ (zetel van de inca). Op de top van de heuvel bij het altaar staan kinderen met een emmertje gaseosas. Ze roepen ‘un gaseosito gringito‘.…. Het is rond Cajamarca ontzettend groen. Ezeltjes op mijn weg naar de Baños del Inca. Vrouwen met emmers melk, zij groeten mij met buenos tardes gringito.

In de bus naast de beroemde tv-presentatrice naar Trujillo

In de bus zit ik te lezen en de jonge vrouw naast mij ook. We raken pas aan het eind van de busrit in gesprek. Zij is journalist/nieuwslezeres van de tv. Ze nodigt me uit om bij haar te komen eten. Maar helaas bij het uitstappen hebben we elkaar verloren in de hectiek. Gelukkig komen we elkaar later die week weer tegen. Ondertussen ben ik naar Huanchaco en Chan Chan geweest. In Huanchaco vind je de bootjes van riet met touwen bij elkaar gebonden. Aan de bovenkant is een stuk uitgesneden voor de zit- of staanplaats voor de visser. Staan weer veel mensen om me heen als ik zit te tekenen.

backpacken in Zuid-Amerika
Huanchaco

backpacken in Zuid-Amerika

 

 

 

Daarna naar Chan Chan (zon zon) de grootste stad van klei in de wereld en de hoofdstad van het rijk van de Chimú. Ooit stonden daar negen paleizen. Ieder paleis werd gebouwd voor één heerser en bevatte een ceremonieel gedeelte, een leefgedeelte en een begraafplaats. Met het sterven van de heerser werden zijn 90 vrouwen samen met hem begraven en veranderde een paleis in een mausoleum.backpacken in Zuid-Amerika

Backpacken in Zuid-Amerika

Van de trip naar Chan Chan weer terug in Trujillo waar het prettig is om te zijn. Het leven is hier veel luxer dan in Ecuador. Taart met slagroom en aardbeien en lekker eten. Tot mijn verbazing staat de TV-ster in de taartenwinkel. Afspraak gemaakt voor de volgende dag.

backpacken in Zuid-Amerika

Backpacken in Zuid-Amerika is tempo maken. Helaas weg uit Trujillo naar de volgende stop: Chimbote. Ik weet niet veel meer van deze stad. Wikipedia schrijft:  The city is located on the coast in Chimbote Bay, 130 km south of Trujillo and 420 kilometers north of Lima on the North Pan-American highway. It is the start of a chain of important cities on the Peruvian north coast like Trujillo, Chiclayo and Piura.

Tja, wat weet ik nog wel van Chimbote? ’s Avonds aangekomen met de bus. Geen hostal te bekennen. Vraag aan een paar jongens of zij iets weten. Ja, kom maar mee.

Een hostal? Geen voordeur, totaal verlaten, geen water, geen plee, zwarte lakens, grote kakkerlakken, gaten in de muur, heb geslapen met één oog open, met andere woorden in de wachtstand.

Hostal Huascarán,  zeer aanbevolen voor backpacken in Zuid-Amerika.  Voordeel van zo’n nachtje is dat je zo snel mogelijk weer verder gaat.

Op weg naar Lucy in the Sky

Verder via de spectaculaire en gevaarlijke noordelijke route Cañon del Pato naar Huarás. Vanuit het  gure Chimbote door de cañon, langs de hydro elektriciteitscentrale in Huallanca, rijdt de bus door ‘een gang’ in de bergen net boven de kolkende grijze rivier, door tunnels waar eens een trein reed naar de Callejón Huaylas. Verder naar Carás, door Yungay naar Huarás. Allemaal plaatsen die geheel of gedeeltelijk zijn vernietigd in de verschrikkelijke aardbeving van 1970. Een tragedie waar je nog nauwelijks iets van terugziet of van voelt. Hoewel? De moeder van Lucia is toen ook omgekomen. Want ja, daar was toen opeens Lucia in het archeologisch museum van Huarás, de Lucy in the Sky van de Andes. Maar dan Without Diamonds.

backpacken in Zuid-Amerika

Het verhaal over Lucy in the Sky staat in het volgende reisverhaal.

Wandeling gemaakt in de bergen van Huarás. Onderweg overal kinderen aan het werken en spelen. Smalle paadjes langs smalle snelstromende ‘riviertjes’. Verbazingwekkend hoge planten (Puyas) als kunstwerken op de hellingen. Een meisje maakt aji op een steen. Daarnaast staat een schotel met gloeiende hete kool.

backpacken in Zuid-Amerika
La Puya Raimundii een reusachtig hoge en eenmalig bloeiende plant. De bollen op de voorgrond zijn jonge planten.

Jongetjes zijn aan het vissen op forel. Kleine stukjes afgebakende grond. Bruggetjes over de wat bredere stroompjes. ‘Gringo, gringito’ wordt overal naar me geroepen. ‘Waar kom je vandaan? Gringito?’ Dat altijd wordt gevolgd met heb je plata (geld) voor me?  Bedelen daar zijn ze goed in. Maar je kan ook met ze praten als je ze geen geld geeft. Een van de jongetjes, die naast me zit als ik zit te tekenen, schrijft de namen van de bergen op de tekening, de Llaca en de Cojup. Op school leren ze naast Castillano (Spaans) ook Quetchua (de taal van de inheemse bevolking). Bij het afdalen naar Huarás wordt ik uitgenodigd door een jonge familie om wat te eten. Ik krijg een geblancheerd koolblad met daarop aji. Heerlijk, ik word daar warm van want het is best fris zo hoog in de bergen. Aji is een oranje/rode saus van chili pepers, het belangrijkste gerecht van de Peruviaanse keuken.

backpacken in Zuid-Amerika

Mijn fototoestel was kapot. Daarom prachtige foto’s op deze website en nog meer foto’s van dezelfde fotograaf.

Lucy in the Sky is een verhaal over Lucia en afscheid nemen van Zuid-Amerika

xx

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

slimmer, creatiever, duurzamer organiseren